In een Notendop 

 

Ons huis,  Ljuset Huset is gelegen in het bos, aan een goed berijdbare grusväg, ook in de winter, mits je winterbanden hebt, die hier vanaf 1 december verplicht zijn  (Verharde bosweg)  Wij horen bij het zweedse dorpje Rottneros in de gemeente Sunne.

Wij varen hier  met de rubberboot en kajaks over de rivier en op het meer "Rottnen". De bevers, elanden, wolven, edelherten, dassen, vossen en zelfs de lynx hebben zich al aan ons laten zien. 

Sunne  ligt ongeveer 8 km van onze locatie af. Je vindt hier alles dat je nodig hebt. Winkels, een apotheek, arts, bibliotheek etc. Zo zitten wij toch nog in de buurt van de bewoonde wereld. 

Sunne heb ik gekozen, om de jongens toegang te geven naar het openbaar vervoer, richting vliegveld Oslo Gardemoen in Noorwegen. Zo kunnen zij, indien zij dit willen, zelfstandig reizen naar o.a. Nederland waar onze familie woont. De jongens zijn geboren in 1998 en 1999 en reizen al een tijdje zelfstandig. 

 

Wij leven graag in de natuur en doen aan ketelkoken, slapen onder te sterrenhemel, het voelen van de elementen van het weer , de natuur en het aanhoren van het wildleven om ons heen. 

Onze hangmatten en hangstoelen hangen standaard in de grote berken bij ons huis, alsof we ons hele leven vakantie hebben. 

In 2016 zijn wij begonnen met de fysieke opbouw en ontwikkeling van dit terrein. Inmiddels hebben wij meerdere vuurplaatsen een eenpersoons logeerhut, een zelfgebouwde kas, en nog veel meer. In 2018 zijn we begonnen met het graven van een natuurvijver en het bouwen van een roundhouse met een zelfdragend dak.

De eerste drie zomers alhier hebben wij ouders en HB en HSP kinderen hier ontvangen om de ouders te ondersteunen bij een overprikkeld en ziek gemaakt hoogbegaafd kind. Dit was mijn tweede project, na mijn project Kinderen van de Wereld in Nederland. 

In de zomer van 2018 heb ik, Lucille, besloten om hier mee te stoppen. 

Waarom? 

Omdat mijn gevoel zei dat ik deze kinderen niet kan redden als alles en iedereen er alles aandoet om deze kinderen te voorzien van de tools, teneinde toch weer terug te gaan in het systeem waar ze ziek geworden zijn. 

Mijn persoonlijke ervaring, en die van mijn jongste zoon, is dat het school en maatschappelijk systeem, leren, leven en werken, bij, samen en onder mensen die niet gelijkgestemd zijn en in een omgeving die niet passend is, je erg ziek kan maken. Wij hebben inmiddels ervaren dat als je de vrijheid en ruimte hebt om ander te leren, te leven en te ontdekken, in een omgeving die je zelf gekozen hebt, je weer gezond en gelukkig wordt en dit zo blijft als je durft te kiezen voor datgeen dat goed is voor jou, en jou gelukkig maakt.  


Ik ben van mening dat het huidige onderwijs, de maatschappij maar ook de werkcultuur inmiddels dusdanig onnatuurlijk en voor sommigen zelfs ziekmakend zijn.                                        Ik realiseerde mij door mijn ervaringen en door mijn projecten waarmee ik met gelijksoortigen mensen in aanraking kwam, dat de veranderaars van deze wereld (de jongeren), de toekomstige wetenschappers en uitvinders... niet terug gejaagd moeten worden in dat systeem. Zij hebben de ruimte en de vrijheid nodig om de wereld om hen heen inzichten te geven, om zo noodzakelijke veranderingen in de wereld in gang  te zetten. 

Dat maakt de ouders, van deze jongeren, de bewakers van de verandering, want zij moeten hun kinderen beschermen tegen al hetgeen dat hen beperkt. En dat is geen makkelijke taak. Jij als ouder zwemt dus tegen de stroom in, jij vecht tegen het systeem waarin jij mogelijk zelf altijd goed gefunctioneerd hebt. Jij gaat inzien dat hetgeen jij altijd voor waar hebt aangenomen en als juist hebt ervaren, helemaal niet zo waar en juist blijkt te zijn. 

De waarheid is een kwestie van perspectief! 


Voor mij was tijd om voor mijzelf te gaan LEVEN, op een manier waarin ik anderen, en vele met mij, voor kan gaan. Ik ben meegegaan in de beweging van mijn mooie kinderen... 

Het heeft mij een rijkdom gebracht die niet in geld is uit te drukken en dus ook niet in de vorm van geld is af te pakken. 


Wij zijn met deze manier van leven, nog niet geheel maar al een heel eind, bijna niet meer onder druk te zetten door systemen, geld en macht.