Alles vindt zijn weg, laat gaan.

06-03-2019

Nu, drie jaar na onze aankomst in Zweden. Zonder hier een huis te hebben, zonder hier werk te hebben en zonder een plan vind alles zijn weg. 

Wij hadden destijds maar 1 doel en dat was Robert redden van zijn problematiek, overprikkeling, in Nederland, en zelf genieten van een avontuur in het leven en mogen voelen waar we alleen maar op televisie naar keken. 

De keuze was niet moeilijk. Ga je wachten tot andere mensen je leven bepalen, in dit geval het leven van mijn zonen, of ga je het ruime sop kiezen en je eigen leven vorm geven. 

Ik ben erg onder de indruk hoe het leven kan lopen als je van het gebaande pad af gaat. Als je los laat, hoe men denkt het te moeten doen, maakt dit ruimte voor anders en gevarieerder. Je krijgt meer keuzes in het leven erbij. Ook moet je brein zelf gaan nadenken omdat er minder of niets meer voorgekauwd wordt, aldus Robert. 

Het idee dat jongeren hun opleiding volgen, werk krijgen en weggaan, is bij ons ook veranderd. 

Eigenlijk doen de indianen dit ook niet. Zij krijgen wel een eigen tipi in de gemeenschap. 

En samen kun je als je dit wilt, elkaar ondersteunen. 

Ik leer veel van mijn zonen, de wijze waarop zij volwassen worden, anders naar het leven kijken en zich bewust worden van de consequenties, voordelen, van onze stap en andere leefstijl. 

Ook het feit dat zij 3 jaar een sabbatical hebben gehad doet hier goed aan. Je 2 a 3 jaar vervelen is niets mis mee. Nu hadden we genoeg te doen, maar ik bedoel maar. Ze gaan nu voelen wat voor HEN belangrijk is en hoe zij het leven willen leiden en dus ook wat zij nodig achten om te hebben of te ondernemen om daar te komen. 

Ik hoef daar niets voor te doen. Het enige wat ik doe is nu als kostwinner de omstandigheden creeeren waarin wij alle drie kansen krijgen. En dat voelt goed! 

Mijn leven is vrij, ik ben blij, heb ruimte en tijd. De jongens zorgen voorzichzelf en mij, en andersom. Als ik geen zin heb om te eten of te koken zitten er niet twee kerels op mij te wachten, dan koken zij, en indien nodig voor het gezien. 

Heel bijzondere ervarinng vind ik dit, en wat is het leuk en gaaf om zo een vorm van samenleven te hebben. 

Ze groeien langzaam in de volwassenheid, doen nu dingen omdat zij dit willen en omdat zij zich bewust zijn van het feit dat het hun leven is en zij dus regie mogen hebben. Zo bijzonder om dit te beleven. Dit zou ik nooit gezien hebben in Nederland. Nu, na 3 jaar niets doen, leven voelen, op gevoel leven en creeeren zie ik die mannen hun plan trekken. Bart rijdt morgen af voor zijn rijbewijs. Robert gaat in maart naar de eerste bijeenkomst over kruiden met daarna een cursus daarover. Ik ga bij de schapen vereniging. en er komt meer bij, Robert wil Zweeds gaan leren, zijn rijbewijs gaan halen en smit worden. Ik wil meer in de schapen en vachten gaan doen. Bart wil gaan werken in de zomer bij Tetra pak om geld te verdienen en om in augustus naar de opleiding voor de bosbouw te gaan. 

Dit jaar wil Robert nog geen wwoofers, hij wil nog 1 jaar om het zelf te doen en iets te bieden te hebben aan wwoofers. Ik vind dit krom maar ga hierin mee. Dus nog 1 jaar en dat is wat ik nog wacht op hem. 

Oh wat leer ik veel. Ik denk nog vaak terug aan ons leven in nederland. Dit was al niet saai voor mij, met al mijn projecten en mooie contacten, maar dit leven vraagt meer en biedt meer van en aan mij. 

Het haal meer, nog meer, uit mij dan ik dacht. zo blij met deze stap in dit mooie land, waar ook gewoon kaders en regels zijn. Maar wij, door het kiezen van onze woonplek en leefstijl hier minder van merken. 

Dankbaar!