Bijna 19 jaar...

12-12-2018

De jongste wordt vrijdag 14 december 19 jaar oud. Het is lastig om zomaar een cadeautje voor hem te kopen want hij is niet materialistisch en zich heel bewust van het nut van dingen maar ook van contacten. Dus een cadeautje of kaart zegt hem niet zomaar iets. Vorig jaar heb ik een wilgenboom voor hem gekocht en het jaar daarvoor zijn we samen naar Karlstad gereden om naar de film te gaan (dit doen we eigenlijk niet meer (de bioscoop) en de oudste was in Nederland op dat moment) Dit jaar heeft hij weer een mooie wens die hij wil vervullen, leren spinnen en een eigen spinnenwiel. De wol ligt al op zolder te wachten. Vrijdag rijden we naar iemand die nog een spinnenwiel voor hem heeft en daar leert hij ook spinnen.


Ik ben erg benieuwd wat dit gaat brengen. Omdat hij zich erg interesseert in oude ambachten kan er nog van alles op ons pad komen. De jongens hebben van de week zowaar samengewerkt en dit mag wel in de krant. Omdat door de sneeuw de stroomdraad van de schapen onder komt te staan, hebben we besloten voor de winter een hekwerk te zetten. Dus van pallets hebben de jongens nu een kleine weide gemaakt zodat ze buiten kunnen staan wanneer ze willen. In de nacht staan ze binnen in verband met de wolven.

Wil je wat foto's zien dan kun je op deze link klikken.  

Maar even terug naar Robert, Ik verbaas mij nog steeds over het feit dat hij weinig tot geen contacten, bewust, heeft omdat mensen vaak zo n slechte energie hebben, dat hij ze niet in zijn omgeving wil hebben of zelfs niet op afstand contact met ze wil hebben. Heel lang heeft dit mijn leven beïnvloed, want ik wilde dat hij zich goed voelde. Maar inmiddels is hij zo sterk geworden in het werken met energie, dat dit voor hem niet meer uitmaakt.  Hij zal mij hooguit waarschuwen als er negatieve energie onze kant op komt. Bijzonder want ik moet dan weer te raden gaan, wie denkt aan ons, wie voelt zich niet goed, wie verbindt zich met ons (zonder dat wij dit weten). De krachten van de gedachten zijn immens. Al als heel klein jongetje wist hij mij dingen te vertellen over de mensen in ons en zijn leven. Persoonlijke dingen. Ik probeerde dan te achterhalen of die dingen klopten. Niemand kon hem met woorden of gedrag foppen, hij doorzag alles en iedereen, en nog, hij is er zelfs nog beter in geworden. Naast hem voel ik mij een koe.. sterker nog, naast mijn andere zoon, een "koeienboer" van opleiding voel ik mij regelmatig een rund. Die jongens van mij zijn zo sensitief, allebei op hun eigen manier, dat ze mij vaak waarschuwen en aanspreken voor en over situatie. Ik merk dat ze boven mijn hoofd uitgroeien, figuurlijk gezien, want letterlijk gezien is dit al jaren zo. Ze zijn mooi en wijs. Hebben van jongsafaan geleerd voor zichzelf te kiezen, zich niet te laten ondersneeuwen door volwassenen. Ik heb ze altijd verteld dat niemand boven hen staat, en veel volwassenen vanuit onzekerheid kinderen corrigeren of straffen. Nu plukken ze er de vruchten van, vroeger was dit niet makkelijk, want hoe kom je op voor jezelf als de volwassene druk op je zet. Vaak praten wij nog over ons leven in Nederland, over hun leven toen ze jong waren en de mensen om hen heen. Het verbaasd mij dan weer hoeveel inzichten kinderen op die leeftijd al hebben, een mening hebben, en wijsheid in pacht hebben. Wij onderschatten kinderen, en nu na jaren ben ik blij dat ik, vaak tegen de stroom in, toch altijd mijn kinderen geloofd heb en ze gesteund heb in de keuzes die zij maakten. Mijn jongens zijn geen kinderen meer, het zijn twee volwassen mannen! En ik vind het gaaf om te zien hoe ze hun weg, op een alternatieve en avontuurlijk manier in een mooi land, vol natuur, vinden.