De reden waarom we versneld gingen, heeft goed uitgepakt.

08-01-2019

Wij zitten inmiddels in onze derde winter. Ik werk volop, Bart leert Zweeds en stoeit nog steeds met zijn theorie omdat hij dyslexie heeft en Robert maakt van onze nieuwe leefstijl zijn eigen ding. 

De jongens zijn, net als ik, nog steeds blij dat we gegaan zijn. Terug willen we niet meer. Buiten oma, mijn moeder, is er niemand waarvoor wij terug willen, ook de jongens niet. Dat is opmerkelijk en bijzonder te noemen. Er is veel contact met vrienden en mijn moeder komt elk jaar, soms wel drie maanden lang, hier naartoe. 


In Nederland hadden wij ook geen sociaal leven dat ingevuld werd met weggaan met anderen. Ons leven alhier lijkt op ons leven in Nederland alleen nog iets beter, midden in de natuur. De kajaks liggen nu achter de tuin en het bos ligt om de tuin heen. 

Goede vrienden zien we elk jaar en daar hebben we regelmatig contact mee. 

Bart en Robert gedeien goed in de bossen. Bart wil een baan in de bosbouw ofschoon hij overweegt, zodra hij zijn rijbewijs heeft, bij een papierfabriek alhier te gaan werken. Ze werken met grote machines die bomen tot pulp maken en het schijnt goed te verdienen, dit is dus wat hij wil, geld verdienen. 


Robert ontpopt zich nu ook en krijgt, wat Bart al jaren heeft, zich op wat hij wil. Vorige week verraste hij mij met het feit dat het hem gaaf lijkt hier ooit een mini restaurantje te maken met producten uit eigen tuin. Hij wil deze zomer met jongeren van over de hele wereld, via Wwoof, hier verder opbouwen, terwijl ik werk. 

Hij heeft ook het huishouden op zich genomen en is aan het opruimen geslagen, zijn hoofd is leeg vermoed ik, dus nu moet de rest ook leeg.. Oei oei... Bart sms de mij vandaag waar er schoonmaakmiddel lag want Robert ging de badkamer schoonmaken? Huh.. groene zeep, want ik gebruik geen chemische zooi, omdat we onze grond niet willen vervuilen. 

Vandaag kregen Bart en ik te horen van Robert dat hij voortaan het huis bijhoudt en opruimt maar hij ook de regels stelt over waar spullen opgeborgen moeten worden. Wij kijken hem aan, ik was blij, Bart dacht, ja duh... Wow.. Dit is dus waarom wij verhuisd zijn. Wij alle drie hoorden toch al meer in de natuur thuis, maar voor Robert zijn wij sneller gegaan. 


Hij krijgt zicht op wat hij wil in het leven, hij pakt het roer in handen hier in huis, deelt de lakens uit. Tja, dat botst weleens met zijn broer, die ook graag de lakens uitdeelt, maar ik zie het positief. 

Steeds meer laat ik uit handen nemen om hen zo het leven met een eigen huishouden te laten verkennen. 

Dus vandaag heb ik tegen Robert, die wel van administratie, lezen en leren houdt, gezegd. " Misschien is het een idee dat jij het financiele gaat bijhouden. Wat erin komt, wat eruit gaat en hoe wij het geld verdelen. Je moet er een keer mee aan de slag. Dat wil hij wel doen zegt hij. 

Ik verbaas mij over hoe alles loopt en hoe zij zich ontwikkelen. Bart is een kei met de kettingzaag, bomen, machines, kokenen tuinonderhoud. Robert met bouwen, creeren en huishouden. 


Tja, iedereen laat wel eens een steekje vallen, en zo vertelde Robert mij dat het, toen het hard sneeuwde, het niet in hem opkwam alvast de oprit schoon te maken zodat ik met de auto erop zou kunnen, als ik van mijn werk terugkwam. 

Ik kan terecht zeggen dat veel dingen hun weg vinden. Dat wij niet het gemiddelde pad pakken, en sommigen mensen zich wel eens achter de oren krabben. Maar beiden kerels ontdekken nu zelf het leven, en alles dat zij willen leren, leren zij omdat zij het nut ervan inzien en omdat het hen het leven geeft. Ik vind het heel bijzonder hoe dit loopt! 

Alle reden voor mij om er maar gewoon op te vertrouwen dat het goed komt! Dat we geduld moeten hebben en dat sommige dingen gewoon hun tijd nodig hebben.


Voor jullie nog een paar winterplaatjes erbij.