De spanning stijgt.

10-10-2019

Vanuit het systeem de vrijheid in.. loslaten om anders te gaan denken.... Ooit... was .. ik..  en nu leef  ik ...
Vanuit het systeem de vrijheid in.. loslaten om anders te gaan denken.... Ooit... was .. ik.. en nu leef ik ...

Ik kijk naar de datum... 10 10...2019.. precies 9 jaar geleden was de landelijke dag van Kinderen van de Wereld... Kinderen met labels anders benaderen, door te vragen wat ze nodig hebben. 


Vanuit 0 ervaring met het opzetten van projecten, bedrijven en evenementen heb ik in die jaren een project opgezet, een landelijke dag opgezet en een onderwijslocatie opgezet. Dit alles vanuit een natuurlijke benadering en in een natuurlijke omgeving. Ook ben ik destijds gaan studeren aan de hogeschool, pedagogiek, omdat het kennelijk nodig was een label te hebben teneinde dat er naar je kennis geluisterd werd. Te gek voor woorden, omdat ik nu nog schrik van de beperkte inzichten en ervaringen van sommigen met het label, professional. 


Met toch wel een beetje trots en blijdschap kijk ik terug op de uitdagingen die ik toen had, ontstaan vanuit een gebrek aan uitdaging voor mijn jongste zoon.

Als je dan terugblikt op je leven... en nog eens lang alles gaat dat je meegemaakt hebt, gedaan hebt, ontdekt hebt en gelaten hebt, denk ik nu weleens. Mijn God.. als ik toen niet was wie ik was.. was ik al dood en begraven omdat ik de stress en de spanning van dat kortzichtige denken en ziekmakende systeem om ons heen. 

Ik werkte in dat systeem en wist niet beter en ook ik dacht dat ik het goed deed, want ja, ik was immer opgeleidt en had zeggenschap over andere mensen. 

Naar mij werd geluisterd... 


Bizar denk ik nu, vanuit mijn simpele leven, mijn eenvoudige huis, en mijn bijna altijd lege bankrekening. 

Een keuze, dat is het, dat weet ik. Maar ook een ervaring die je niet mag missen om vanuit alle invalshoeken naar het leven te kunnen kijken en dit te kunnen ervaring. 

Velen zouden het niet doen of durven, baan opzeggen, zekerheid vaarwel zeggen en je thuis verkopen. En dat met twee pubers. 



Wij hebben het wel gedaan omdat dat er was en die er waren ons niets meer brachten. 

Ik was als moeder overtuigd van meer en anders in de wereld, kijkend naar televisieprogrammas van bijzondere mensen die hun hart volgden, hun eigen pad gingen, afzagen maar daardoor terecht kwamen op een plek waar ze weer opbloeiden, ontwikkelde en kansen kregen en pakten die ze nimmer voorzien hadden. 

Ik wilde dit ook. En bij mij begon het simpel. In het klein zocht ik al met mijn toen 1 jarige en 2 jarige zonen het avontuur op. Rubberboot, tent.. reizen... natuur in, kampvuur.. etc... 

Al mijn tijd en geld ging zitten in avonturen, materiaal daarvoor en cursussen daarin, voor de jongens. 


De spanning stijgt. Ze zijn nu een man... en pakken hun eigen pad. Ik ben trots en onder de indruk. Voor hen heel normaal, ze weten niet beter. Maar ik weet wat mijn gewaarde en toch verantwoorde recalcitrante gedrag in de maatschappij ons gegeven heeft. Vrijheid! 

3 jaar lang hebben de jongens een sabbatical gehad, van hun 16/17 tot hun 20/21 ste.. gewoon leven, voelen, genieten en ervaren in het bos in ons oude huis. 

opbouwen wat er nu is, en daarvan leren... 

Het heeft ze goed gedaan en heel sterk en bewust gemaakt. Ook niets doen en nog niets " bereikt" hebben heeft ze op een pad gezet. De beste stap ooit. Wegblijven uit de angst dat je er niet komt zonder diploma en verplicht naar school gaan....


De oudste stuurt trots foto s van de bosbouwopleiding in Alfta waar hij studeert en nu woont. De jongste begint, als hij aangenomen wordt, op een wel heel bijzondere opleiding.. namelijk leven als toen met de ambachten van toen. 


Ik ben zo trots op die kerels.. nog 3 maanden en dan ben ik alleen voor eerst 5 maanden lang.. en daarna langer... ik kijk er naar uit, hoewel het eerst vreemd was voor mij. Nu is het tijd om meer aandacht te geven aan mijzelf als persoon ipv ik als moeder.. Time for Lucille . 


Ik kon het natuurlijk niet laten en heb weer tussen de foto s gesnuffeld.. het oude leven en de opleiding van mij... foto s van de jongens toen ze nog klein waren met onze avonturen. En natuurlijk weer een blik op nu... 

Foto s blijven gaaf!