De winter

11-11-2019

Het is november 2019. De eerste sneeuw is gevallen en ligt al drie dagen. Toch zal hij niet blijven liggen omdat er regen gaat komen. Hopelijk veranderd dit, want de wegen zullen veranderen in ijsbanen als het gaat regenen. 

Mijn leven staat op zijn kop. Van januari tot en met mei woon ik hier alleen met uitzondering van de weekenden dat de jongens hier zullen zijn. 

Mijn partner met wie ik een LAT relatie heb, heeft aangeboden dat ik in de winter lekker bij hem kom wonen en zelfs de schapen meeneem. Maar ik houd zo van mijn plek, en zie het niet zitten om met drie honden hier in huis te zitten, hij heeft ook nog een hond... ik werk en wil niemand daarmee lastig vallen. Laat staan zijn familie, oma en de kinderen, lastig vallen in hun dagelijkse routinen. 


Er gebeurd veel, we plannen niets, gaan beiden mee in de flow en laten de mensen om ons heen hun eigen ritme hierin bepalen om met ons mee te gaan in onze flow als zij dat wensen. 


Zo ook het etentje dat wij afgelopen zaterdag hadden met zijn vrienden. Natuurlijk had ik ze allemaal al eens gezien op feesten in het dorp, die Lars Erik vaak organiseert. Maar nu was het kleinschalig en bij hem thuis, voor mij dus op bekend terrein. 


Het was of ik in een film zat, een emigratiefilm. Maar het voelde ook als een oud leven dat opnieuw ging leven in een andere cultuur en een ander land. 

In de oude zaal, zoals de ruimte in zijn huis heet waar we gegeten hebben met elkaar, is alles oud en authentiek. Een echt oude Zweedse ruimte. 



In eerste instantie had ik zoiets van.. mmm.. moeten we daar eten, het voelt zo officieel en afstandelijk. Maar niets bleek minder waar! 

Het was gaaf en gezellig. We zouden maar met 1 stel sameneten, een stel dat een groot vakantiehuis hier in de buurt heeft en eigenlijk in √∂rebro woont. Met de vrouw had ik al vaker gesproken en zij trekt mij aan, is sensitief en inteligent. Haar man en kinderen, de jongste is 24, dito. 


Het was persoonlijk en supergezellig. Het voelde als een warm bad. Later op de avond ik heb niet op de klok gekeken maar misschien was het wel 22. 00 uur. Kwam er nog een stel bij, zij belden dat ze kwamen en hadden zelf drank bij. Dit blijkt mij heel gewoon hier, zeker als je onverwachts op eigen uitnodiging komt, erg leuk en praktisch. 

Het werd 02.30 uur.. Na het eten, zoals gewoonlijk in Zweden blijkt mij, kwam de sterke drank op tafel.. Whiskey, Cogniac en Schrobbeler uit Brabant.. Deze viel overigens goed in de smaak. 


Ik zat in een roes, niet alleen door de drank. De mooie kamer draaide om mij heen, de Zweedse cultuur was voelbaar en om mij heen werd gelachen, gepraat en gedaan in het zweeds, ook tegen mij. Ik kon bijna alles volgen en deed volop mee in het gesprek. Er was echt contact en ik werd geaccepteerd, Ze spraken hun waardering en blijheid uit dat wij elkaar gevonden. Die avond voelde als een film, een film waarin ik een rol mocht spelen. Zo bijzonder. 

Zeker als je weet dat ik bij mij eerste vakantie naar zweden met de boot, Kiel Gothenborg, de Zweedse kust zag en moest huilen. Tot op de dag van vandaag weet ik nog niet waarom. 

Wel weet ik dat elk afscheid van Zweden vanaf die vakantie pijnlijk was en mij in mijn hart raakte. Het leek alsof ik in een eerder leven hier ooit geleefd had. 


Vanaf dag 1, en dat was 5 april  2016, voelen de jongens en ik ons thuis in Zweden, en dat gevoel is tot op de dag van vandaag niet overgegaan. 

Bart is in augustus dit jaar verhuisd vanwege een opleiding, naar het Noorden, en Robert gaat dit in januari doen. Ze zullen vast terugkomen, maar ik zie ze meer en meer uitvliegen en ben dus benieuwd hoe ons leven gaat lopen. 

De winter gaat hier echt komen. De eerste sneeuw zal ook weer verdwijnen, maar komt zeker weer terug. Ook is er weer voor het eerst sneeuw geschoven in mijn tuin en natuurlijk nu door mijn eigen "gubben" zoals ze dat hier noemen. 



Mijn leven is erg veranderd en ik moet en wil mij nu overgeven aan de veranderingen die er zijn en nog meer gaan komen. 


Mijn leven blijft interessant en spannend moet ik toegeven.