En zo mocht ik er weer een jaar bij optellen.. 2019 werd ik 51 jaar oud.

25-05-2019

Je voelt aan je lijf dat je lichaam ouder wordt. In je hoofd werkt dat anders, zo ook bij mij. Ouder? Nee, ik ben nog net zo jong als toen ik 25 was, met wat meer levenservaring. Ze schrijven het wel eens als grapje om hun leeftijd niet te hoeven vermelden, maar zo voel het voor mij, en dus ook vast voor vele anderen, toch wel. 




Jaren vliegen voorbij. Voor mijn gevoel heb ik tot nu toe geprobeerd die dingen uit het leven te halen die ik eruit wil halen, althans, die financieel binnen mijn mogelijkheden lagen, want natuurlijk heb ik nog meer dromen. 

Sommige dromen kun je niet verwezenlijken als je de zorg over kinderen hebt, zeggen ze, en toch heb ik een aantal van die dromen ook verwezenlijkt. 



Als jong meisje staarde ik al, liggend op mijn bed onder het dakraam op zolder, naar de wolken. Dan zag ik wel eens in de verte vliegtuigen voorbij komen die waarschijnlijk naar verre oorden vlogen. Mijn gedachten dwaalden af. Kijkend naar mijn favoriete programma's op televisie trok ik mij terug op zolder. Mijn eigen wereld.. How the West was Won, Het kleine huis op de prairi en pipi langkous. 


Eenvoud en natuur, en vooral wat niet gemiddeld was, trok mij aan. 

Maar ook ik moest naar school. De lagere school was een drama voor mij. Ik kan mij nog herinneren dat ik mij nergens bij vond passen, altijd buiten de groep ging staan, omdat ik iedereen maar een dom volgzaam schaap vond. Vreemd, ik vind ze nu leuk, schapen dan he. 


Groepsgedrag, ik was er wars van. Gewenst gedrag, ik begreep het nooit. Oneerlijk gedrag verfoeide ik. 

Mijn mond was nooit dicht, ik kon het niet laten mijn mening te geven of tegen glazen huisjes aan te schoppen. Dat is helaas nooit over gegaan.


Meelopers die anderen kwetsen pakte ik rustig, vanuit mijn rechtvaardigheidsgevoel, aan. Kwamen zij mij te na, dan konden ze een flinke uithaal verwachten. 


Toen kwam de tijd dat ik naar het voortgezet onderwijs moest. Ik was getest voor de Havo. In de tijd op de lagere school was ik veel ziek, urineweginfecties en blaasontstekingen etc. Er stond mij kennelijk, toen ik jong was, een operatie te wachten omdat ik erg vaak ziek was, en ookregelmatig  in het ziekenhuis lag. Op de een of andere vreemde manier, bij het horen van, te moeten worden geopereerd, verdwenen mijn klachten en was het niet meer nodig. 


Ik miste veel van school, maar hoefte nooit iets in te halen volgens de juf, want 1 dag in de klas, en ik was weer bij. 

Nu achteraf heb ik daar natuurlijk wel over nagedacht, en ook over het feit dat ik mij altijd anders voelde.. maar dat is achteraf. 

Ik berekende wat ik moest doen om een positief punt op school te halen en deed ook niet meer dan dat. De juf of mijnheer liet ik mij niet vertellen wat te doen. Ik volgde mijn eigen pad, vooral tot grijze haren en ergenis van mijn vader. 


De test van de havo stemde hem blij, maar mijn keuze niet. "ik ga niet naar de Havo want dan moet ik elke dag huiswerk maken, en daar heb ik geen zin in"  zei ik tegen hem.


In die tijd reed ik nog erg veel paard en reed ik ook bij iemand voor wie ik zijn wedstrijdpaard in conditie mocht houden, omdat deze net een veulen had gekregen. 

Geen tijd voor school dus. 


Het liefst zat ik in mijn, naar paarden stinkende, rijbroek met opgetrokken knieen op de bank naar mijn favoriete series te kijken. 

Verjaardagen vergat ik of had ik geen zin in, want wat moest ik daar doen?


Mijn ouders hadden een caravan, surfplanken en een zeilbootje. Ik ben opgegroeid met kamperen en watersport. In de vakanties gingen we altijd naar Oostenrijk of Zwitserland, de bergen in. Tochten, wandelen, tiroleravonden beleven en heerlijk op een bergmeer surfen of iets anders. 

Buiten, altijd buiten. 


Ik ging naar de Mavo, mijn vader had geen keuze. Nou niet helemaal, hij koos een kleine gereformeerde Mavo voor mij uit, zodat ze mogelijk een beetje zich hadden op mij, en ik een beetje onder controle was. 

Ik was absoluut geen rotzooi schopper, ging niet stappen, was graag thuis of in de stal.. maar deed gewoon niet wat hij wenste. De gewenste diploma s halen en een goede baan krijgen wat het enigste wat hij voor ogen had. Ben er uiteindelijk wel gekomen hoor, sterker nog, het onderwijs nodigde mij uit om te horen hoe het ook anders kan.. 400 paar luisterende onderwijs professionals.. Pa leefde helaas niet meer, anders had ik hem uitgelachen. 

Heb zelfs ooit nog een natuur onderwijs locatie opgezet met ondersteuning van Natuurmonumenten, voor die anders denkenden en slimme kinderen. 

Die heb ik bij mijn vertrek naar Zweden achtergelaten voor de docenten. 

De mavo heeft mij 5 jaar van mijn leven gekost, ja 1 jaar extra, en dat was een erg gezellig jaar. Zo gezellig dat ik zelfs geen tijd had om mijn huiswerk over te schrijven in het fietsenhok, zoals ik vier/vijf jaar lang deed. 1 dag voor een toets bladerde ik een beetje door mijn boek.. en verder weet ik niet hoe ik er doorgerold ben. Ik had de vakken wiskunde, scheikunde en biologie, naast Duits, Engels en Nederlands, op mijn examen en haalde het met mooie punten. Zelfs een 8 voor scheikunde. 

Mijn vader was opgelucht maar niet blij. Hij baalde dat hij mij niet geforceerd had om naar de Havo te sturen. Ik had niets gedaan, 5 jaar lang niet, en gewoon mijn diploma gehaald. Ze heeft het gekregen en niet verdiend zei hij. 


Op de Havo had ze waarschijnlijk hetzelfde gedaan. 

Na de Mavo volgden een aantal opleidingen omdat ik niet wist wat te doen. Nergens hield ik het langer dan een jaar vol, te saai, vreemde en niet bij mij passende mensen of geen zin meer. 

De MEAO, 2 jaar.. teveel boekhoudkundige vakken, alleen informatica vond ik leuk. 

Het MDGO modetechniek, in Breda, te saai en te makkelijk, 1 jaar gedaan en doorgestuurd naar de MTS mode in Den Haag..

MTS Mode, moest ik op kamers, oh mijn god, wat erg, ik was een echt thuiskind. En die mensen daar, zo nep en zo bezig met alles wat ik niet belangrijk vond in het leven. En weer van die vervelende boekhoudkundige vakken.. 1 jaar... Vertrokken. 

Ik had geen zin meer in school en wist niet wat te doen dus nam alle werk aan dat ik maar kon krijgen, van uitzendconsulent, medewerker bouwmarkt, speelgoedwinkel tot de de Liga fabriek. Mijn pa zat met zijn handen in zijn haar, voor zover hij die had. 


Daarnaast had ik al sinds mijn 15de verkering met een jongen die hij helemaal niet mocht, en die verkering duurde 9 jaar lang, arme ouders. 

Maar toch heeft hij mij wat opgeleverd, zijn oom en tante zaten bij de politie en die zeiden, dat is wat voor jou, ga er eens achteraan, en zo geschiedde. 

Ik werd ineens goedgekeurd, ik was door het korps Roosendaal naar de keuring gestuurd. Maar ze hadden nog geen plaats. Ik kon kiezen, elders werken of wachten. Ik besloot te wachten en in 1989 ging ik, opgehaald door Ton Schippers, werd ik weggebracht naar het internaat in Heerlen. De beste opleidingstijd ooit. 

Ik heb genoten en alle jaren dat ik er gewerkt heb, tot en met 2003, ook nog. 

Omdat ik inmiddels 2 kleine kinderen had, en gescheiden was (toen Robert 8 maanden oud was) omdat mijn man een ander lief bleek te hebben ben ik bij hem weg gegaan, besloot ik rustiger vaarwater op te zoeken om meer voor mijn kinderen thuis te kunnen zijn. 


Het werd de gemeente, de sociale dienst, alwaar ik sociaal recherceur (Fraude inspecteur) werd. Mijn god, wat een poppekast is dat, de gemeente, en hoe erg, niet bij mij passend, is die cultuur daar. Ik werd er steeds recalcitranter van als ik zag hoe gemeenteambtenaren met mensen omgaan die op dat moment het slecht hebben in hun leven. In plaats van op weg te helpen kreeg ik het gevoel dat ze naar beneden getrapt werden. Bureaucratie ten top... omslachtigheid en langdurigheid, en zeker niet praktisch, was hun motto leek het wel.

 

Natuurlijk had ik ook zeer wijze creatieve collega's die ook in deze gevangenis werken, maar de algehele lijn, vooral bij leidinggevende die er alles voor deden om het groene V tje van "goedgekeurd" te krijgen, zag ik gedrag waar ik mij zeer over verbaaste. 

Ik heb het daar toch 14 jaar volgehouden omdat het goed te kombineren was met mijn zonen, die ik graag een moeder thuis gunde. 

De rest van het verhaal kennen jullie.. want vanaf hier begint het vastlopen van mijn jongste zoon op school en in de maatschappij omdat hij andersdenkend is, goh van wie zou hij het hebben. En omdat hij zeer intelligent is. 

Nog steeds, na 51 jaar, herken ik mijzelf in bovenstaande, niet passend, snel uitgekeken op iets, uitdagingen nodig hebben en avontuur opzoekend. Mijn eigen pad. 


Ik geniet van het moeder zijn, en verbaas mij erover dat we dit nog steeds met zn drieen doen. Ofschoon Bart meer en meer zijn eigen weg gaat maar toch de lijntjes wil vasthouden. Hij wil bijvoorbeeld in Värmland blijven wonen, dicht bij huis. 

Gisteren werd ik 51 jaar oud. Een bijzondere dag, want ik heb gewerkt. Bij thuiskomst hebben Robert en ik de keuken eens grondig aangepakt en zijn daarna vermoeid in de stoel gezakt met de pizza s die ik gehaald had. De verhalen kwamen. Hij vertelde mij hoe hij mij zag, ik kan het niet eens herhalen, maar mijn mond viel open en ik lag in een deuk. 

Hoe ik toch wel iets magisch had dat ik met 2/3 dwaasheid en 1/3 moed dingen in het leven bereikte die niet doordacht waren en niet gepland waren maar gewoon maar deed. 


En daar kwam waar velen wilden zijn, en hij maar niet begreep hoe ik dit op zo soms domme niet doordachte,gewoon doen,  manier dan maar weer bereikte. Niet perfect maar ik was er weer wel. 

Hij legde uit wat hij van mij geleerd had in het leven, dat alleen denken je nergens brengt, je echt iets moet doen en erop moet vertrouwen dat het links of rechtsom wel goed komt. 

Dat het maar goed is dat ik zo ben, omdat hij anders niets van mij geleerd had. Dat hij blij is dat ik niet zo intelligent als hem ben, en niet zo goed alles doordenk als hij, want dan zaten we nu nog samen op te bank met alleen maar denken. 

Tja, of het allemaal complimenten zijn betwijfel ik, maar ik moest er wel om lachen. 


Teneinde zegt hij, mam, je begrijpt toch wel dat je, ondanks dat je niet zo intelligent bent als ik, en niet alles goed voorbereid en doordenkt, je toch wel iets heel magisch hebt he.. want wat jij allemaal op deze manier bereikt heb begrijpt niemand. Maar je doet het toch maar weer.... niet perfect maar je bent er wel. En die zijn er wel meer .. maar jij doet het dan ook nog eens met 2 kinderen. Ik heb van je geleerd dat veel kan en je gewoon vertrouwen moet hebben. En dankzij jou kan ik het straks beter, want ik ben slimmer, denk meer na en heb het lef van jou meegekregen. Dus ik ben je dankbaar ofschoon ik je niet mijn "master" kan noemen.  



Proficiat met je verjaardag haha.