Gedachten

18-11-2018

Na jaren in het systeem geld verdient te hebben had ik tussen 2016 en 2018 een sabbatical... Er ging een wereld voor mij open. Mijn brein was even in de war. Ik had tijd, en die tijd gaf mogelijkheden. Ik had een stek en die stek gaf mogelijkheden. Voor het eerst in mijn leven had ik de mogelijkheid om te doen wat er zich in mijn brein afspeelde. Dit klinkt raar voor jou misschien omdat jij vindt dat jij alles al kan doen in het leven dat je wilt doen. Omdat jij ervaart dat je met de inkomsten die je verdient mogelijkheden hebt. Dat is natuurlijk ook zo, want zonder geld is het schraal leven. Je moet van goede huize komen wil je dit voor elkaar krijgen, zonder geld te leven en toch in al je behoeften voorzien. 


Maar ik praat over iets heel anders, en misschien is het iets waar jij (nog) niet bij kunt of waarin jij mij (nog) niet begrijpt. Maar ik vind het toch fijn om het te delen. 

Doordat ik, bijna 2 jaar, voor een sabbatical kon kiezen, heb ik dit gedaan. Het was spannend, want die twee jaar had ik ook kunnen gebruiken om mij voor te bereiden op het functioneren in het buitenlandse systeem waarin ik ben gaan wonen en leven. 

Maar door mijn persoonlijke leven, ons persoonlijke leven, heb ik andere keuzes gemaakt. Als je mij gevolgd hebt weet je waar ik over praat. 

Ik heb gekozen voor niets doen, gewoon leven. Natuurlijk zat ik in de luxe positie dat ik geld had, en dat is ook niet wat ik met jullie wil delen of "ter discussie" wil stellen. 

Nee ik wil het hebben over het brein, over verborgen kamertjes, ondedrukte behoeften, en niet geziene kwaliteiten. Al die dingen bleken mij niet zichtbaar omdat ik druk was met geleefd worden. Het klinkt oneerbiedig maar dat doe ik met opzet, om een bewustzijn open te gooien. Ik had / heb het goed. Altijd een leuk (groot) huis, goede auto, kleding, leuke dingen doen, gezond, eten in overvloed. Dus daar was ik ook. 

Maar mijn brein zocht naar meer, meer honger om hunker te krijgen naar ander voedsel. Ik was benieuwd naar anders. 

Door het nemen van een sabbatical en "risico" te nemen gebeurde er iets bijzonders. Ik had tijd. Ja echt, ik had tijd. Nu zul je denken, huh dat heb ik ook. Nee maar ik had tijd om echt te luisteren naar mijn lijf. Te eten wanneer mijn lijf dit vroeg, te slapen wanneer mijn lijf dit vroeg, te werken wanneer mijn brein hierom vroeg, te creeeren wanneer mijn brein iets bedacht had, te rusten wanneer mijn lijf of brein dit vroeg. Met volwassen kinderen kon ik ook het huishouden los laten. Dat deden we samen. 

Doordat iedereen zijn passie en kwaliteit kon laten gaan werden taken automatisch verdeeld. Je zult zeggen, er zijn die dingen die nu eenmaal moeten. Dat klopt. Maar 90% van het moeten viel weg. Bizar toch. Wij voelden ons goed, gingen dingen verzinnen en maken waarvan we ooit alleen droomden, konden dingen maken waarvan we niet wisten dat we die vaardigheden hadden. 

Sterker nog, ik ging dromen, zag voor mij hoe ik dingen moest maken. 

Mijn brein en lijf produceerden een grote dosis uitgerustheid, gelukzaligheid en rust, vooral rust. Ik zag het aan mijn lijf, ik zag het in mijn gezicht en ik voelde het in mijn hele lichaam inclusief mijn brein. 

Mijn ervaring is dat er een stroom op gang gekomen is die je niet meer kunt en niet meer wilt stoppen. Doe je dit wel dan reageert je lichaam, regeert je brein, er ontstaat protest. Zij willen niet meer terug naar waar ik vandaan kwam? 

Erg mooi maar ook lastig natuurlijk. Want de wereld rondom mij, velen althans, zitten nog steeds met hun lichaam en geest in het leven dat de mens aanstuurt. 

Ik ervaar het als gewenning en gewoonte. Als je langzaam, constant en heel weinig gif aan een lichaam toedient, zo weinig dat je niet doodgaat of ziek wordt, dan went het lichaam, past zich aan. 


Eigenlijk zoiets als evolutie. Ga je daarna gezond eten dan gebeurt er iets. je lichaam herstelt, maar je wist eigenlijk niet dat het ziek was. 

Mijn moeder is hier drie maanden geweest. Sinds zij terug is in nederland heeft zij hartproblemen, zuurstof tekort? Het verschil met hier en weer thuis is zo groot voor haar lichaam dat zij het nu echt extreem opmerkte! het verschil in zuurstof in de lucht is ook groot, hier of in Nederland. 

Snap je wat ik bedoel. Als je nog niet geweest bent waar ik geweest ben in die sabbatical dan weten jou lichaam en brein niet beter. Wij zijn geconditioneerd in ons denken en beleven. Dat is maar goed ook anders zouden nog meer mensen een burn out krijgen, of uitvallen, dan er nu al doen. 


Wij zijn in staat tegen onszelf te zeggen dat wij compleet vrij zijn, gelukkig zijn, omdat wij niet beter weten. 


Maar ben jij nooit benieuwd naar complete vrijheid, in je doen laten, voelen en beleven, om te ontdekken wat het met jouw brein en dus je hele gesteldheid, doet? 

Ik weet het nu, en dat maakt het lastig! Ik ben niet en wil niet ondankbaar zijn voor het leven dat ik heb met werk voor geld. Absoluut niet, ik ben blij. Maar ik weet ook dat ons brein ongekende en onbegrensde mogelijkheden heeft als het niet uitgeput wordt met tijd en energie die je in anderen steekt. 

Er bestaat magie, dat wordt leven genoemd. En magie heeft ruimte nodig.