Good Morning

23-09-2018

Na het avontuur van gisterenavond, bij het kippenhok, de plassende Bart en de burlende edelhertstier, ben ik vanochtend, toen de jongens nog sliepen, met de honden het woud ingetrokken. Voorzien van gele vestjes, alle drie, omdat de jacht ook al is begonnen. Ik heb ze hier nog niet horen schieten, gelukkig, maar je weet maar nooit. Als er zo n enorm beest bronstig in je tuin, bij de kippen en eenden heeft staan burlen, en hij was ENORM met een gewei van +1 meter lang, dan realiseer je je weer hoe nietig wij zijn. 

Dan realiseer je je weer hoe enorm je leven is veranderd, door ooit ergens in je leven veel los te laten, in je auto te stappen en gewoon je hart te volgen. Dan realiseer je je weer wat je allemaal gemist hebt, door in een huis in de stad te wonen. Dan realiseer je je weer wat wij als mens nog meer zijn, nog meer kunnen voelen en ons nog meer bewust van kunnen worden. Door gewoon ergens anders op deze aardbol je woonplek (tijdelijk) in te nemen. 


In stilte trek ik de honden hun gele vest aan, zet ik van te voren koffie, en kleed ik mij aan voor een woudwandeling, een kleine, van een uurtje of anderhalf. met een beker koffie in mijn handen, rubberlaarzen aan en lekkere warme trui aan trekken de honden (Snus en Pup) met mij het woud in. Zij lopen los, zo krijgen zij beweging. Snus blijft altijd erg dichtbij, zichtbaar. Pup dwaalt af, uit het zicht, maar is altijd in de buurt. Zij luisteren op de fluit en weten dan dat er een kattebrokje op hen wacht, wat zij heerlijk vinden. 


Het wordt al kouder, maar lopend met een warme bak koffie warm ik op en geniet ik van dit eenvoudige intense gevoel van geluk. Zoals ik mijzelf gewoon heb gemaakt zet ik mijn lege bak koffie op het "pad" dat wij inmiddels gelopen hebben, in het bos, op weg naar de plek waar ik het woud inga. Zo vind ik straks mijn lege bak koffie terug of weten de jongens waar ik het woud ingetrokken  ben. 

Mijn telefoon heb ik zoals gewoonlijk niet bij, dom, maar heerlijk. De gps heb ik wel bij. Eigenlijk kun je hier niet verdwalen, mits je geen rondjes loopt, want je loopt tussen de rivier en de grusväg (verharde zandweg) waaraan wij wonen, in.


Het bos is vorig jaar "schoongemaakt", dunne bomen zijn verwijderd door de eigenaar om andere bomen de kans te geven te groeien, voor de houtkap (jammer maar het is niet anders). 

Door de lichtinval die nu mogelijk is, krijg je een andere begroeiing, ook veel mos. Heerlijk zacht mos, met een sompige bodem eronder. Met mijn goedkope zwarte heerlijk zittende rubberlaarzen, waar inmiddels aan de bovenkant een gat inzit omdat ik de riek erin stak, sop ik door het mos, het groene mos, de ruimte in het bos, de mooie grote bomen. Ik geniet, het is stil, heel stil, want het is zondagochtend. Heel in de verte hoor ik iets van een motorzaag, tja dat zijn dan wel weer de geluiden die je in een omgeving als dit hoort. De honden struinen rond en Pup rent al een gek rondjes, verdwijnt komt weer terug, en trekt af en toe Snus aan de oren om haar aandacht te krijgen. Maar Snus wordt dit jaar 10 en is niet meer zo in voor dat gekke gedoe. Snus geniet, stapt heerlijk rond, kijkt naar mij en rent af en toe naar de rivier, die langs ons stroomt, op 15 meter afstand vanwaar ik loop, om te zwemmen. Zij houdt van water, in tegenstelling tot Pup, die eigenlijk niet gek is op water. 

Ik loopt door, in de richting van het oude vervallen houthakkershutje, wat ooit vroeger is gebouwd voor de bosbouwers, die in het woud werkten, om te overnachten. Er is niets van over, het dak is ingestort en de dingen van metaal zijn doorgeroest. Je moet weten dat het er staat. Er lopen hier geen paden, en vanaf de rivier moet je goed kijken wil je het zien. 

Het is een genot, een rijkdom dat ik hier alleen loop, in mijzelf zit, de stilte om mij heen. Soms blijf ik stilstaan, luister ik goed, hoop ik wilde dieren te horen en kijk ik naar de honden of zij iets horen. De honden zijn dan direct alert, kijken naar mij, vragen zich af  waarom ik stilsta en op dat moment kijken ze ook zelf extra goed rond waardan het gevaar vandaan komt. 

Het is zo mooi, dat ruime bos, die lichtinval en dat groene mos. Dat zachte bed van planten waar je je voeten op zet. Op die momenten heb ik het gevoel dat ik in de wereld van de Hobbits loop. Ik voel mij dan erg rijk en realiseer mij dat ik mooie stappen heb genomen naar een leven met minder, naar een leven waarin ik weer veel nieuwe dingen mag zien, voelen en leren.