Het leven

23-08-2018

Steeds meer realiseer ik mij dat het leven niet meer is dan wat we zien ervaren, voelen en meemaken. Hoeveel zat ik wel niet in mijn hoofd, de toekomst overzien, mijzelf erop voorbereiden, zekerheid creëren. Dat is ook hetgeen je je kinderen wenst en wilt leren. Maar in alle eerlijkheid moet ik zeggen dat het leven echt gewoon zelfs zijn weg vindt en ons alleen nog maar een keuze rest op de kruispunten die het leven ons laat zien en beleven. 

Ooit wist ik niet of ik kinderen wilde, ik was er nog niet aan toe, en ik was toch al 29 jaar oud. Mijn baan destijds gaf mij zoveel avontuur dat ik niet wist hoe ik dit moest combineren. Maar een partner die wel wilde bepaalde op dat moment mijn weg. Zielsgelukkig was ik met mijn kleine, en inmiddels 2 meter lange, mannetje. Een tweede volgde snel, weer omdat ik het pad van iemand anders volgde, en ook deze tweede jonge man in mijn leven gaf mij het geluk van de wereld. 

Ergens in een moment van mijn leven heb ik ooit drie kaarsen gebrand, geheel opgebrand. Het waren rode piramidevormige kaarsen van drie verschillende maten die ik gekregen had van mijn moeder. Ik brandde ze met de intentie mijn partner lief te hebben en twee zonen te ontvangen, ooit. Die zonen heb ik mogen ontvangen maar de liefde van mijn partner gaf hij snel weg nadat wij deze mooie kinderen hadden. 

Had ik iets vergeten te wensen? Je ziet wel dat je het leven niet kunt voorzien. Want dan zou je mogelijk andere keuzes gemaakt hebben. Er zijn slechts kruispunten in het leven, kruispunten van ervaringen die je mag kiezen en dat heb ik telkens gedaan. Nimmer heb ik spijt gehad van de beslissingen die ik heb genomen, ik heb er veel van geleerd. 

Nu, jaren later woon ik in een land waarvan ik niet verwacht had of voorzien had of  mij op voorbereid had dat ik er zou gaan wonen. En zeker niet samen met mijn twee zonen. 


Opvallend is wel dat ik al van kleins af aan gekleed ging als Pippi Langkous, de jeugdserie Pippi Langkous trouw keek, en liggend op mijn bed, onder het dakraam, keek naar de sterren en weg droomde naar landen waar de natuur robuust en natuurlijk was. 

Altijd wilde ik wonen als het gezin uit de serie "het kleine huis op de prairie" 

Had ik dit voorzien, nee natuurlijk niet.

Ik heb veel gedaan in mijn leven, en alles altijd op gevoel gekozen. Die paar wegen en kruispunten die ik nam op mijn verstand of op advies van anderen bleken niet mijn weg te zijn. 

Toen kwam er moment in mijn leven dat ik mijn jongste kind moest redden. Ik stond er alleen voor. Niemand die hem begreep of zichzelf opofferde voor hem. Nee, ik en mijn jongens.. Wat moest ik nu doen. Ik koos voor het leven en nam een beslissing die je op verstand niet kon of zou durven nemen. Ik liet alles los, geloofde mijn kind in alles wat hij mij aangaf en vertelde over hetgeen hij op dat moment beleefde. Luisterde naar wat hij nodig had om te leven, en dat was alles behalve systeem volgend of "verstandig" . En weet je wat, drie maanden nadat wij op dat kruispunt op gevoel een richting kozen ging het goed met mijn kind! 

Het heeft mijn ogen geopend, alles waarin ik geloofde of waarvan ik dacht dat het zekerheid gaf aan wankelen gebracht. Inmiddels zijn wij meer dan 2 jaar verder en ben ik anders gaan denken over het leven, de mens, de economie, zekerheid, veiligheid, geluk en gezondheid. 

Het is iets dat je anderen niet uit kunt leggen of "aan het verstand kunt brengen" want daar zit het namelijk niet in verborgen. Het zit in het voelen en ik het echte leven. 

Je kunt andere mensen niet laten voelen, dan alleen maar hen lief te hebben. Zij zullen zelf die keuzes moeten maken op gevoel. 

Deze ervaring in het leven en het zien van het echte resultaat heeft er ook voor gezorgd dat ik de psychische hulp met argus ogen ben gaan bekijken. Want hoe kun je mensen helpen als je alles vanuit je hoofd benadert? 

Je begrijpt dat ik nog meer vragen heb gekregen over het leven, en dat ik nu weet dat ik alleen maar antwoorden krijg of het onbekende of het onmogelijk mag beleven als ik kruispunten in mijn leven neem, op gevoel. 

Want het leven is zoveel meer dan leren, werken geld verdienen en geld uitgeven. Ja, sorry dat ik hoe ik nu terugkijk op mijn "andere" leven. 

De mens, ook zoiets. Wat vormt de mens, karakter, gedrag, ziekten. Zoveel vragen die ik nog heb. Vaak probeer ik "terug te kijken" naar vroeger, hoe was het toen met de mensen en de zojuist genoemde aspecten. Bestonden die toen ook? Wat groeit en wat niet?

De kas gemaakt van pallets en bomen, met bouwplastic voldoet om te groeien
De kas gemaakt van pallets en bomen, met bouwplastic voldoet om te groeien

Wat maakt dat zaken zijn veranderd, dat de mens is verandert, dat er dingen zijn ontstaan die er eerst niet waren. 

Was alles toen beter of slechter, of zijn er veranderingen en mag je kiezen. 


Het leven lijkt een verslaving te worden. Steeds meer neig ik naar kiezen voor de onbekend weg, neig ik naar kiezen voor het loslaten van het reeds beleefde en het onbekende. Waarom, omdat ik anders niet alles uit het leven haal wat er in mijn beleving te beleven is. De angst om jaar in jaar uit, als ik een draaimolen, hetzelfde te moeten beleven, is gegroeid. En dat maakt dat ik soms "rare" beslissingen neem. 

Zo ook de beslissing dat ik geen vast werk wil omdat ik dan weet hoe elke dag eruit zie. Ik kies voor werk om geld te verdienen, om te kunnen leven. 

Mijn huis is aan een grondige renovatie toe, maar ik weiger om geld te lenen, want dan weet ik dat ik weer vast zit aan geld, een baan als zekerheid, en dus het opgeven van een vorm van vrijheid. 

Jullie snappen wel dat het proces waarin ik zit nog erger is dan een draaimolen, het is een rollercoaster, en wel die van het leven. 

Maar tot op de dag van vandaag heb ik nog geen spijt, en met mij mijn twee mooie jongens. Dat wil niet zeggen dat er nooit iets is dat wij niet leuk vinden, of waar wij van balen. Maar ik zie die momenten steeds meer als momenten die vooraf gaan aan een kruispunt! Die momenten geven ons info om een richting te kiezen op een kruispunt dat komen gaat, want die momenten geven ons een bepaalt gevoel, en dat gevoel willen we of naartoe of van weg.. en zie er is opeens weer een kruispunt. 

Terwijl ik dit schrijf, en mijn ramen in de woonkamer wijdt open heb, vliegt er een vogeltje naar binnen.. het voelde niet goed denk ik want lichtelijk in paniek vliegt hij weer naar buiten. 

Het is stil, af en toe komt er een auto voorbij, maar de vogels in het bos rondom mijn huis hoor ik fluiten. Ze genieten nog van het weer, de herfst is begonnen, je voelt het, mooi zonnig, aangenaam warm weer. 

De ochtend vordert en het op deze manier leven maakt je bewust van alles. Het maakt je bewust van de luxe die de mens zich inmiddels heeft verworven, maar het maakt je ook bewust van het feit dat je je daar vaak niet meer bewust van bent. Totdat die luxe er niet meer is en je meer je best moet doen om het "normale" het "vanzelfsprekende" weer in je leven te hebben. 


Douchen

In de zomer hebben wij een lege bron. Wij wassen ons dan in de rivier. We hebben passen van de camping 7 km verderop, maar verkiezen de eenvoud waar mogelijk. Mijn kleding was ik wel op de camping, tenzij ik vrij ben en meer tijd heb. 

Deze ochtend wassen wij ons in huis, in een metalen bak gooi ik kokend water aangelengd met koud water om een behaaglijke temperatuur te krijgen. De met gratis materiaal gebouwde badkamer wordt gebruikt. je zorgt ervoor dat het water een fijne temperatuur heeft. Omdat je je bewust bent van de hoeveelheid water en de snelheid waarmee het opgaat gebruik ik een yoghurt-emmertje, je weet wel die Turkse of Griekse yoghurt van de Lidl. Met onze ecologische douchegel, zeep en shampoo wassen wij ons. We genieten van elke yoghurt emmer warm water dat langs ons lichaam naar beneden stroomt. Dit zal vooral in de winter heerlijk zijn! Normaal gesproken hebben we in augustus alweer een volle bron, zodat wij ons met de tuinslang en de miniboiler kunnen douchen. Maar dit jaar is het allemaal anders, door een extreme droogte in de hele wereld! 

We hebben veel benzine verbruikt om met grote tonnen naar het frykenmeer te rijden, zodat de groentetuin water heeft. Nu hopen we op regen, veel regen, zodat de tonnen vanzelf weer volstromen voor de kas, en de bron weer gevuld raakt voor het douchen. 

Drinkwater is schaars, wij halen dit op de camping. Ik moet nog steeds een bron laten boren, om van grote diepte water op te kunnen pompen, maar dit kost geld, veel geld. En ik weiger om een hypotheek af te sluiten. Ofschoon ik, bij een baan, 300 duizend euro zou moeten kunnen lenen, omdat ik de 10% die je aan eigen middelen in je huis moet stoppen, reeds gebruikt heb om mijn huis te kopen. Daaraan heb ik dus voldaan. 


Maar nee, ik wil niet meer in de gevangenis van het geld zitten. Ook ik heb daaraan meegedaan, aan de vanzelfsprekendheid om geld te lenen teneinde een huis te kopen. 

Maar niet meer! Nee, niet meer. Ik ben mij ervan bewust dat het dan jouw huis niet is, je het niet na kunt laten aan je kinderen zonder dat er een hypotheek op zit en zij deze moeten aflossen. 

Nee, ik wil de vrijheid voor mijn kinderen ook behouden. Mijn kinderen de kans geven een ander leven te leiden indien zij dit wensen. Weinig werken voor het weinige geld dat zijn nodig hebben als ook zij de "nieuwe" leefstijl hanteren. 


het open raam waardoor het vogeltje kwam.
het open raam waardoor het vogeltje kwam.

Het is vandaag mooi weer, zo'n nazomer dag in de reeds begonnen herfst. Dag sombere dagen en zonnige dagen wisselen elkaar nu nog af! 

Het is heerlijk buiten, ik heb alle ramen en deuren open. De honden liggen heerlijk buiten en de katten liggen verspreid in huis. De jongens liggen nog steeds op één oor. Bart in de stuga en Robert in de 1 persoons- pallethut achter in de tuin. 

Achter de caravan, de stuga waar Bart slaapt.
Achter de caravan, de stuga waar Bart slaapt.
De eenpersoons pallet-hut waar Robert slaapt.
De eenpersoons pallet-hut waar Robert slaapt.