How a little farm grows

16-12-2018

De stilte, het bos, de natuur en het anders leven met onze dieren laat mij niet onbewust. Ik voel veel, vraag mij veel af, zie veel en krijg steeds meer vraagtekens bij het bewustzijn van de mens, ook mijzelf en de mensen om mij heen. Er komen mensen op mij/ ons pad en er gaan mensen. Ze blijven soms wat langer, soms maar kort. 

Onze dierenfamilie groeit en onze ervaring met het kleinschalige boerderijleven groeit ook. We leren erg veel en heel voorzichtig en bijna onbewust hebben wij een verandering doorgemaakt.  Je merkt alleen het grote verschil als je even achterkom kijkt. Er is, als we dingen in ons leven laten gebeuren, zoveel flow dat veranderingen vanzelf komen, soms snel, soms langzaam, soms gewild en soms ongewild (dit is vaak het vertrekken van mensen uit ons leven) 


Vriendschap en liefde zijn toch ook wel onderwerpen waar ik mij weleens bewust mee bezighoudt. Ook het egocentische en oppervlakkige van de mens, zonder dat wij ons bewust zijn van het feit dat we dit zijn. 


Waar gaat het nu in het leven om. Allemaal vragen die van tijd tot tijd door mijn hoofd spoken. 


Hoe heeft het zo kunnen zijn dat we staan waar we staan, de digitale wereld, de afstand, het geldafhankelijke, het afstandelijke, het materialistische. 

Ik ben niet de eerste en niet de laatste die zo'n proces ingaat. Maar nu is het mijn tijd. De waarom vragen vliegen door mijn hoofd. 

Het speelde al langer, de gedachte te stoppen met facebook. Ik voelde al een tijdje een soort van verslaving. Niet durven stoppen met facebook uit angst teveel te missen, uit angst niets meer te kunnen delen, uit angst geen contacten te hebben.


Maar het leven draait om leven en dat is inademen, uitademen en zorgen dat je gezond en gelukkig bent. Facebook kan daar niet aan bijdragen. 

Ik ben een mens van uitersten en een mens dat nieuwe uitdagingen nodig heeft. Nu is mijn uitdaging dat ik een week lang mijn FB gedeactiveerd hebt. Ik ben toch zo benieuwd wie op een andere wijze met mij contact wil leggen, omdat hij of zij gewoon contact wil hebben en mij niet alleen maar vanaf een afstand wil volgen. 


Wie weet ziet niemand dat ik een week verdwenen ben. Nou dan weten we gelijk hoe oppervlakkig de contacten zijn. 

Ben je er nog, lees jij nog, tot hier. Op deze blog staat ook mijn telefoonnummer. Bel mij gewoon eens, om lekker te kletsen, om je voor te stellen en om mij vragen te stellen. Normaal gesproken doen we dat op facebook, laten we het nu eens echt doen! 


Ik kan je niet beloven dat ik goed ben in het onderhouden van contacten, want ik houd niet van verwachtingen en verplichtingen, en haak dan af. 

Maar op een leuke manier contact, waarin we echt zijn en bij onszelf kunnen blijven en dat ook de ander gunnen zal het vast een leuk gesprek zijn. 

Inmiddels werk ik best veel omdat ik nu een doel heb om mijn ruilmiddel, genaamd geld, in te zetten. Een mini boerderij voor mij en de jongens. 


Ja, ik weet het, de meeste jongeren gaan thuis weg. Maar ik laat het gewoon gebeuren en we hebben het er wel eens over om met meerdere woonlocaties hier te blijven. Ieder zijn eigen stek, maar elkaar wel ondersteunen en op deze manier allemaal goedkoop leven. Niet verkeerd lijkt mij. Want ooit breekt de pleures uit in de wereld, komt er geen geld meer uit de muur, kun je geen eten meer in de winkel kopen en zijn water en electriciteit geen zekerheid meer. Wat doe jij dan? 


Wij zijn geen preppers want daar zou ik stress van krijgen, maar ik wil wel zo ouderwets mogelijk kunnen leven, voor het geval dat. 


Mijn favoriete serie was vroeger " het kleine huis op de prairie ". Het leek mij heerlijk om zo te leven en ik moet je zeggen dat het er steeds meer op gaat lijken. We hebben kippen, eenden, schapen, honden en katten. Niet veel, maar er is een begin. We leren slachten, looien, vilten, stenen bewerken, tuinieren en bouwen. Op onze eigen manier, met zoveel mogelijk gratis en natuurlijk materiaal. 


Onze kleine boerderij ontstaat. Dit was niet gepland, het gebeurt gewoon. Steeds meer zie en voel ik dat je het leven niet kunt plannen. Het leven is een beweging en daar horen veranderingen bij anders beweegt het niet. We zijn mensen verloren en we hebben mensen losgelaten. Er komen mensen bij en er zijn mensen die ons los laten. 

Steeds meer zie ik dat dit bij het leven hoort als je wilt bewegen. De kunst is er vrede mee te hebben. Onze kleine boerderij krijgt vorm, ontstaat. En ik moet je zeggen dat ik erg blij ben dat ik in 2016 deze stap heb genomen en niet tot mijn dood hetzelfde leven ben blijven leiden, met dezelfde mensen om mij heen. Want nogmaals, ik heb beweging en uitdaging nodig. Ik wil voelen dat ik leef en daar horen bewegingen bij. Dat zegt niets over jou of die ander, dit zegt alles over mij. 


Begrijp mij niet verkeerd, ik vind het super dat jij in mijn leven bent, in welke vorm dan ook maar ben nu in staat er vrede mee te hebben als er een tijd van gaan is, dat ieder zijns weegs gaat. 

Hoe is dat voor jou? 

Tja, nu kunnen we niet meer via facebook onze vriendschap practiseren of kennis maken. Ik weet niet wie op dit moment dit bericht leest. Ga jij contact met mij leggen? 



Wow het is nu  21 uur21 en ik bedacht mij vandaag, dat de dagen weer langer worden op vrijdag 21 december...  en dit bericht is ook erg lang geworden, ik stroomde weer leeg.. 


Weltusten lieve lezer!