Shit...

22-09-2018

bron www.natursidan.se
bron www.natursidan.se



Het is ongeveer 22.00 uur. Bart staatbuiten te plassen, ja buiten. Wij, althans de mannen op ons terrein, ook het bezoek, moeten buiten plassen. Waarom? Omdat anders de utedas, de biotoilet, te vol raakt. 

Het is om 20.00 uur al donker, en dan is het hier echt donker. hier.  Al weken blaft puppy, die inmiddels 15 centimeter hoger is dan Snus, richting de bossen. We gaan tegenwoordig met de honden het bos in naast de tuin, gewoon dwars er doorheen, omdat Puppy dan los kan lopen en kan uitrazen. Zij heeft enorm veel energie, en een lange wandeling aan de lijn geeft niet voldoende beweging voor haar. Ook vandaag heb ik dit gedaan met de honden. Robert had de hele nacht wakker gelegen van de warmte, die houdt van koude temperaturen, want de houtkachel had aangestaan, Bart is erg verkouden, zo verkouden dat hij zich ziek voelt, en ik .. ach ik hobbel door. 

Na mijn werk van 07.00 uur 13.00 uur ben ik thuis gekomen om daar de boel weer te organiseren. Het waaide nog steeds erg hard, net als de afgelopen dagen.  We werken met een schema, een grote agenda zodat de taken thuis, als ik weg ben doorgaan en verdeeld zijn. 

Dat werkt prima. 

Afijn, na mijn werk heb ik niet meer in de tuin gewerkt maar alleen maar met Bart de honden in het bos losgelaten. Er struinde echt wel iets in het bos, maar we zagen niets.

Vanavond, voordat Bart naar bed wilde gaan stond hij in de tuin, ja, die is groot, te plassen. Voor ons huis, dichter bij het huis, zo n 10 meter van de deur vandaan, staat ons kippenhok tegen de bosrand aan. Daar stond hij te plassen. 

Robert en ik zaten binnen en hoorden opeens een gegil, komt Bart binnenstormen half naar voren hangend. Loopt hij bijna de schuifdeur eruit want Bart is nogal groot, en hijgt en roept in paniek, een zwijn!!!!!!! Zo groot, en hij maakt een gebaar van ongeveer anderhalf meter hoogte. 

Shit, ik wist dat ze bij Patrik, de buurman ene kilometer verder, zaten, hij ziet ze daar elke ochtend. Maar omdat er daar meer eten is  heb ik de hoop en illusie dat ze niet in onze tuin gaan zitten. 

Hij zegt, Bart dus, ik ga niet meer naar buiten, ik ga niet meer naar mijn hut, ik slaap wel in het huis. 

We overwegen een jager te bellen, want zwijnen in je tuin, daar wordt je niet blij van, zeker niet van die grote zwijnen, die zijn gevaarlijk. 

Eigenlijk werd ik ook wel een beetje nerveus. Ik doe alle buitenlichten aan, ook de palen in het land, die het land verlichten. Vervolgens loop ik naar mijn slaapkamer die inmiddels door Robert in beslag is genomen. Daar hebben we het beste uitzicht. 


En wat zien we daar staan? Een enorme edelhertstier, recht onder het licht achter de kas,  met een gewei daar zeg je U tegen... En groot dat hij was! 

Hij stond sierlijk onder de paal achter de kas, waar de schijnwerper aan hangt.

wow! 

Robert gaat onmiddelijk in zijn onderbroek naar buiten, Bart waarschuwd hem, want het is paartijd. Terwijl Robert buiten staat, in het donker om het beter te zien, gaat die stier staan Burlen. Enorm indrukwekkend! Dit verklaart waarom Bart bijna de schuifdeur eruit liep. Terwijl hij bij het kippenhok stond te plassen stond die stier daar ook nog geen twee meter van hem vandaan, bij hem, maar omdat het donker was zag hij deze niet en begon deze opeens te burlen. Bart heeft rechtsomkeert gemaakt en is het huis in gerend. In zijn beleving was het een groot zwijn. 


Het hert was kennelijk niet onder de indruk van Bart zijn gegil en postuur, want hij is op zijn gemak 15 meter verder, onder het licht bij de kas, gaan staan. Dit hert was wel enorm. Elk jaar staat er hier een kudde in de straat, maar nimmer in de tuin. 

We hebben op ons gemak nog staan kijken hoe sierlijk hij langs het kleine slaaphutje in de tuin, langs de vuurcirkel, over de sjamanenplek liep en verdween in het bos. 

Ongelooflijk dat je dit in je tuin meemaakt. Bart is weer rustig in de hut gaan slapen, en Robert en ik waren nog euforisch over deze mooie natuurlijke verschijning in onze tuin, vol geluid, onder een bijna volle maan, die zijn witte kont, bij het weglopen en het verdwijnen in het bos, weerkaatste.