Mijn brein stroomt.

16-10-2018

Oktober, de maand waarin vorig jaar al sneeuw lag. En nu? tussen de 15 en 20 graden celcius? Heerlijk maar verwarrend voor de natuur. 


Mijn brein stroomt, ik krijg bezoek in november, in ieder geval 1 vrouw die in nog niet live ontmoetn heb komt een aantal dagen naar mij. Zij gaat mij als ruil leren vilten, een schapenvacht leren vilten. Inmiddels heb ik al een adres  voor schapenwol. De jongens en ik zijn er net wezen kijken, wat voor ras het is. Het is een schaap dat lijkt op het texelschaap maar dan een slag kleiner. Dus ik moet internet op om te ontdekken of de wol van dit schaap ook goed is om te vilten, breien, etc. 

Het is zo heerlijk buiten nu, dat ik nog steeds hele dagen buiten werk. Momenteel zijn we bezig met het bouwen van een afdak bij de caravan zodat we daar heerlijk een wijntje kunnen drinken. 

Even mijzelf onderdompelen in de vrouwenwereld, een ander gesprek, andere dingen en niet meer alleen als vrouw in mijn mannengezin. 

Ons stekkie ontwikkelt nog steeds. Een takkenmuur in de woonkamer met daarachter mijn eigen ruimte, mijn 1 persoonsbed, mijn mooie bureaukast, mijn muziek, mijn energie. Ik geniet ervan. Kan jij je dat voorstellen?


Ook ben ik begonnen met het maken van ramen, in takken en bomen. Omdat ik nog geen uitgebreid assortiment van werkgereedschap heb doe ik dit nog steeds met de cirkelzaag. Maar het klussen maakt mij blij, ik geniet, en ik denk dat het tijd word voor meer gereedschap. hier op de foto zie je Robert met wie ik bijna altijd klus, hij houd hier ook van. Bart is meer een bosbouwer en tuinman, althans het grove werk in de tuin. 

Onze minifarm ontwikkelt. Eenden, kippen, honden, katten.. en volgend jaar wie weet wat nog meer. 22 oktober heb ik een gesprek over het straten van een opleiding, de opleiding undersköterska. Als ik dat voor elkaar krijg is de kans op werk nog groter. Mijn wens is om uit een vaste baan te blijven, en oproepkracht te blijven zolang ik nog het gevoel heb dat er toch genoeg werk is. Vorige week ben ik gestart met mijn nieuwe baan bij Brogårdsgarden, een instelling met 5 bewoners die ondersteund wonen. 


Ik werk er drie dagen om in gewerkt te worden, en het team is geweldig, en ook nog internationaal. Zo werk ik met een Engelse dame, die mij deze baan bezorgd heeft, een Belgische dame uit Antwerpen die hier al 23 jaar woont en een Argentijnse man, die ook alweer 10 jaar in Zweden woont. Gisteren heb ik gewerkt in de ochtenddienst en had ik met de Belgische dame dienst. Wat herlijk was het om de hele dag, afgewisseld met Zweeds, Belgisch te klappen.. (praten). We hebben gelachen, niet normaal. Dat heb ik dan wel gemist in Zweden, omdat ik de taal niet genoeg machtig ben om onzin op te hangen, moppen te begrijpen, ivm de woordspelingen. Bij haar duurde dat ook zeker 3 jaar en zij was notabene getrouwd met een Zweed. We hebben het goed hier, ondanks de onzekerheid van inkomsten omdat ik geen vaste baan heb. Met de jongens gaat het nog beter. Robert zegt te willen proberen Zweedse les op de SFI te volgen. Dus tussen de mensen kennis voorgeschoteld krijgen. Bart is het niets doen beu en heeft zichzelf gesteld voor 31 december zijn rijbewijs te hebben en te gaan solliciteren bij Rottneros bruk als hij deze heeft. 


De sabbatical was nodig. De jongens moesten uit het systeem en weer zichzelf voelen. Bart is zijn passie, grote machines trouw gebleven, en is de taal al aardig machtig. Robert is zover weer op de rit dat hij nu voorzichtig denkt de maatschappij weer te betreden om zijn droom voor elkaar te krijgen. 

En ik ben hun pain in the ass. Ik zit ze achter de broek aan. Ik zorg voor het geld zij moeten thuis alles draaiende houden. Daarom ligt er op de eettafel een groot boek waarin ik elke dag schrijf wat ik van hen verwacht. Sinds vandaag ben ik ook begonnen met tijden erbij te schrijven om zo weer in een dagritme te komen, met name voor Robert. Dus niet laat naar bed en in de ochtend lang slapen maar op tijd naar bed zodat je in de ochtend niet meer moe bent. 


Waarom, nou omdat ik ervaar dat als je niet buiten de deur werkt of leert, je thuis harder moet werken om zonder geld iets op te zetten of eten om eten te verbouwen. 


Vandaag realiseerde ik mij dat wij aan een volgende stap zijn begonnen, ons eigen ritme organiseren, ons eigen systeem vormgeven. En dat is nodig. Want stilzitten, hoe belangrijk ook, hebben we nu 2 jaar gedaan. Nou ja.. niet helemaal natuurlijk, maar nu moeten er linken gelegd worden naar de buitenwereld, waar het geld vandaag komt. Onze maatschappij is nog steeds een geld en macht maatschappij en helaas kun je niet helemaal zonder.