Nacht & Dagmerries.... mijn twee zonen... 

20-11-2018

Robert ( de lange haren) Hij is hersteld... na trauma in het Nederlands onderwijs door hoogbegaafdheid en hoog sensitiviteit, vanaf zijn 13de in de ontheffing van de leerplicht besloot hij toch maar eens de SFI te proberen...
Zo sensitief dat hij is, gaan zitten tussen mensen die gevlucht zijn uit hun land in oorlog... Maar goed hij ging dus met Bart mee deze ochtend. Om te proberen.
Komt hij daar binnen, rook hij al die luchten van die mensen, zag hij het krioelen van de mensen, kijkt Bart aan en zegt, ik ben weg, dit is de eerste en de laatste keer.. en hij ging niet eens de klas in.
Ik was al onderweg naar huis maar mijn telefoon stond nog op stil. 3 kwartier later pak ik mijn telefoon en zie 3 berichten en gemiste oproepen kort nadat ik ze daar had afgezet, van Bart. 
" Kom maar weer terug, hij is de klas niet eens ingegaan en zit buiten op je te wachten. Dit was zijn eerste en laatste keer zei hij. "


Ik rijd naar de SFI (zweedse les voor immigranten)  geen Robert. Bart gesmst... waar is hij? "Huh buiten op de stoep! Nee dus.. Jezus.. hij komt zelden in het dorp, laat staan hier. Weet hij de weg? Ik weet het, hij is bijna 19 maar ik ben nog niet vergeten wat het met zijn hoofd doet als hij zwaar overprikkeld is. En ik wist niet of en hoe erg hij nu overprikkeld was, dus mijn oude angst kwam boven. Afijn ik heb bijna anderhalf uur in de rats gezeten. Het was -1 graden buiten, hij had een fleecevest aan, en gelukkig en kleine thermoskan met koffie nog bij. Nu loop hij niet in zeven sloten tegelijk en is zeer creatief, maar zijn telefoon was leeg, mijn nummer kende hij niet uit zijn hoofd wist ik, en ik vroeg mij af of hij de weg naar huis uberhaubt wel wist, 8 km...
De oude situaties schoten door mijn hoofd, zijn overprikkeling etc..
Twee keer ben ik naar huis gereden, de houtkachel brandend houden, de deur van het slot af, briefje klaar... Inmiddels toevallig mijn moeder aan de lijn die op dit moment belde.
Geen Robert.. Ik werd eigenlijk al een beetje kwaad, hoe kun je nu in godsnaam gaan lopen dacht ik! Blijf op je plek, ergens in dat gebouw, wachten.
Argggggggg Ik had vandaag nog zoveel willen doen.
Rond 09. 45 uur rijd ik weer van huis af, richting Sunne. Om 07.45 uur  had ik ze daar afgezet die ochtend...
In de verte zie ik een persoon met iets van oranje aan lopen, in het bos op de grusvag een km van huis af. Robert heeft een zwart jack aan dus die is het niet. Kom ik dichterbij, is het Robert die zijn jas uit heeft gedaan en in zijn oranje T shirt loopt bij -1
Big smile op zijn hoofd. Nonduju.. opgelucht en toch weer geamuseerd omdat hij terug is,  zie ik hem blij en komisch aan komen lopen vanaf Sunne
Hij loopt naar de auto en stapt in.. Hij begint te lachen. Ik zeg, jee, wist jij de weg naar huis. 

Ahum mam ik ben niet helemaal gek hoor. Ik... ja, maar je zei dat je niet opgelet had hoe we gereden waren en was nu al nerveus voor een soort van school? Ja, maar aan de overkant was de kerk, die lag hoog, daar ben ik gaan staan, zag het centrum en de bieb, ben er naartoe gelopen. Die was dicht, ik zocht een plek om mijn telefoon op te laten, die vond ik niet. Dus toen ben ik de doorgaande weg, naar de hoofdweg (E45),  gevolgd en ik wist daar welke kant ik op moest. Ik ben maar in de sloot gaan lopen en zag iederen al kijken, wat een mafkees. Maar ik hoopte dat jij mij zo kon zien als je naar Sunne zou rijden.
Weet jij wel hoe nerveus ik was, zeg ik tegen hem.. Hij lachte hard. Ja zei hij. Mam, ik laat het nooit meer zover komen dat ik overprikkeld raak, ik herken het nu! Ik dacht dat je mij wel beter kende


.1. Als ik hier ga wachten, en het duurde al lang, wordt het mij te koud. 

2. Ik dacht, ze kan kwaad worden achteraf, van onrust, maar daar komt ze wel overheen.

3. Ze kan de politie bellen maar die gaat toch pas na 2 dagen zoeken en dan ben ik al lang thuis. 

4. De hut is altijd open en warm, dus ik kan thuis binnenzitten en als ze dan ongerust thuiskomt laat ik mij zien en vraag ik gewoon "zocht je mij"


Alle redenen om gewoon lekker te gaan lopen in plaats van te wachten. En weet je mam, het was heerlijk, het was zo gaaf om alleen op onbekend terrein te lopen dat ik mij op dat moment bedacht, "ja , ik ga backpacken over de wereld"
Ik kijk hem aan, begin te lachen, en dacht... jezus.. het wordt echt tijd dat ik op mijzelf ga wonen... en een grote meid wordt. 


Vandaag ben ik dus maar een schapenhut in de kas gaan bouwen en ik vrees dat ik er ooit alleen voor moet zorgen. Want die kerels bezorgen mij telkens de stuipen op het lijf en laten mij keer op keer voelen dat ik mij niet zo moet aanstellen..
Robert.. je herkent hem niet meer... lang, alternatief.. en moet je zien hoe lang zijn haar al is. 


Bart belt en ik zeg wat er gebeurd is, hij begint hard te lachen. Hij had al gezegd, toen ik ongerust aan het zoeken was. Mam, hij is 19, heeft een vest aan, muts op, koffie bij. Hij moet maar gaan lopen dan krijgt hij het warm, hij kan niet veel kanten op. Torsby, Karlstad of Munkfors.. en als die sukkel zijn telefoon voortaan oplaadt was dit niet gebeurd. Maar dat hij de weg naar huis wist verrast mij, zegt hij nog. en begint weer te lachen.


Robert zei, het valt best mee, naar Sunne lopen. Ik zeg.. nou dan bof je omdat je geen auto wilt... kun je met je rugzak boodschappen doen.. Hij is gek, zegt Bart, nou ik ga lekker met de auto anders word ik moe... 



De nacht ervoor... Bart mijn oudste....

Weer sliep ik niet.. hij is 20 jaar oud, 2 mtr lang... en toch voel ik mij moeder. Hij gaat een biertje drinken bij de buurman, met allemaal kerels, samen in de houtgestookte hottub. Kom ik om 22 uur na mijn werk lang, allerlei soorten auto's. Nieuwsgierig draai ik mijn autoraam open, ook de buurman woont in het bos, aan de rand van het gehuchtje bij ons, 1. 3. km van ons vandaan. Hij is op zijn zitmaaier, zonder maaiblad, door het bos naar de buurman. Ik zie een Eland voor zijn trekketje.. zie hem met zijn "zatte ballen" al in de sloot rijden, ik slapend en niets merkend... en dan... oooh moeder zijn is soms zo lastig, het kost je je nachtrust, ook als ze ouder zijn. en dan praat ik met mijzelf.. Nee luus, hij is slimmer, zelfstandiger en verstandiger dan je denkt.. hij zorgt ervoor dat hij niet teveel drinkt omdat ook hij zich realiseert dat die Eland groot is en die sloot nat, en de nacht koud... Dan word ik rustig, 5 minuten. En dan denk ik weer aan het verhaal van mijn moeder, toen hij daar sliep... samen zoveel gedronken dat hij moest overgeven en zijn maat erbij stond te lachen en de buurman daar in een deuk lag.. oh ... mannen!
Maar rond 01.30 kreeg ik een sms (hij slaapt/ woont in de vakantiehut") Mam ik ben thuis... pffff kan ik eindelijk gaan slapen. Hij weet wel hoe ik in elkaar steek, het schatje. Hij was thuisgebracht met een USA bil (auto) van Henrik, die altijd in zijn grijze volvo langsscheurt, omdat het al zo laat was. Alles staat nog bij Patrick. en hele sms nog even van hem. Maar ik had mijn leesbril niet bij, kon de juiste toetsen niet raken om terug te schrijven dus bleef het bij OK. Maar ben erg beneuwd hoe het was. Ze zorgen goed voor elkaar die mannen! Maar ja, ik moet weer vroeg op.. de honden eenden etc... want de mannen zijn moe en slapen uit. Tja, that is life! Dan maar schrijven voor jullie.