Nachtelijk brein

07-02-2019

Ik heb nachtdienst op het moment dat ik dit schrijf. Zoals jullie weten heeft het brein veel gedaan met ons leven. Het brein van één van mijn zonen wel te verstaan. Tjonge jonge wat een voeding had dat brein nodig. Nu staat mijn brein niet meer stil. Want ik heb de ruimte en mogelijkheid gegeven om los te komen van alles en iedereen. School, mensen, omgeving, verplichtingen.. noem maar op. We willen vergeten hoe het toen was, en vooral wat het met hem en ons, ook mijn andere zoon, deed.... 

Maar nu.. na jaren, in Zweden inmiddels, weet ik niet wat ik meemaak. Hij wil weer gaan studeren. Ja, hij is nerveus, bang dat hij overprikkelt raakt, maar zijn brein hunkert. Hunkert naar die smitse die hij wil bouwen, het vak dat hij wil leren. 

Voor beiden jongens beginnen de opleidingen die zij willen doen in augustus. Voor Robert moest ik nog even uitzoeken of hij echt had op een studiebijdrage, en ja, deze opleiding heeft dat. 

Hij weet het nog niet want terwijl zijn brein slaapt is het mijne wakker en struint internet af, want ik heb nachtdienst. 

Ik word er een beetje nerveus van want in een paar jaar tijd is ons leven zo enorm veranderd en is er zoveel beweging gekomen dat je niet anders kunt dan loslaten en laten bewegen. 

Zo ga je met z'n drieen naar Zweden om te redden wat er te redden valt, en zo woon je misschien wel een tijdje alleen omdat die gasten uitvliegen. 

De planning is dat in iedere geval Robert terug komt omdat hij hier iets wil opbouwen. Stil en afwachtend maar ook ondernemend om ze te faciliteren kijk ik hoe het zich ontwikkelt. Hoe hun leven zich ontplooit. Want hun zoektocht is niet als die van andere jongeren. Zij zijn in het midden van een zoektocht, wanneer andere leeftijdsgenoten al een opleiding hebben gekozen en of (aan)gestuurd zijn in hun keuzes, verhuisd naar een ander land. Daar hebben zij een sabbatical mogen nemen. Mogen voel wat ze willen en uit mogen dokteren hoe er te komen. Dat valt niet mee, op eigen kracht een keuze maken in het leven zonder dat er iets voorgekauwd wordt, zoals de jongste omschrijft. Dat is eigenlijk best wel moeilijk, zonder aansturing en voorbeelden je eigen pad vinden in het leven. Ik moet zeggen dat ik het gaaf een mooi vind hoe dingen zich nu toch gaan ontwikkelen. Spannend, dat dan ook wel weer.. niet alleen voor hen, ook voor mij. Wat als ik hier een jaar alleen komt te zitten, vanaf de herfst 2019. Ook spannend, zo in het bos met mijn honden. En fysiek hard werken omdat zij er niet zijn. 

Ik gun het ze zo een avontuur in Zweden.. je weg vinden in een prachtig land, waar de natuur nog volop aanwezig is. 

We zijn er alledrie van overtuigd dat we niet mee terug naar Nederland willen. Zoals we er nu in staan willen we de Zweedse nationaliteit aannemen om te voorkomen dat als Zweden, of Nederland, uit de EU gaat we om wat voor reden ook, terugmoeten naar Nederland. Er is daar niets meer dat ons gelukkig maakt. 

Bart zijn besluit staat vast, zodra het kan, wordt hij Zweeds. Ik stem af op Robert, zodat ook hij niet alleen komt te staan.  Bart zal wel een baan krijgen in loondienst, Robert gaat alternatief, zelfstandig, in zijn levensonderhoud voorzien. 

Eigenlijk vind ik het meer gaaf dan spannend, hoe zij hun weg moeten vinden. Het maakt ze wijs, wereldwijs en vindingrijk. Ze hebben al ervaringen opgedaan die menig jongere nog niet heeft opgedaan. En niet omdat ze geemigreerd zijn, want dat zijn er velen, maar omdat zij op de leeftijd van 16 en 17 geemigreerd zijn, een sabbatical kregen en op 19 en 20 jarige leeftijd zelf hun weg mochten kiezen. Later aan een opleiding beginnen omdat ze nu beter weten wat zij willen. 

Mijn opleiding vind ik best zwaar, en niet vanwege de inhoud maar vanwege de taal. Ik ploeter mij maar niet door dat eerste boek.. ken veel woorden niet en vraag mij af wanneer ik de brui eraan geef. 

Dit komt ook omdat ik het nut er nog niet geheel van inzie. Ik heb ook zonder die opleiding werk, maar kan alleen in vaste dienst, wat ik niet wil, als ik die opleiding heb of als ik al erg lang dit werk doe. 

Momenteel voel ik dat ik alleen maar werk om geld te verdienen. Ik werk om te leven en leef niet meer om te werken. Op zich goed, maar het maakt wel dat ik niet meer zo ambitieus ben als ik ooit was, althans niet voor een werkgever. 


Wel een heel contrast met mijn werk, waar ik mensen zie worstelen om te kunnen leven, of om juist te mogen gaan omdat ze al zo oud zijn.

Dat maakt je dan wel weer wakker. Je leeft maar 1 keer, dus haal er alles uit waarvan jij denkt dat je dat graag wil beLEVEN.