Vreemd gevoel, als een lege stoel

30-07-2018

Het einde van de zomer nadert. Mijn zomer-job, tot eind augustus, dus ook. Weer is er onzekerheid, ofschoon ik al wel gesprekken heb gehad met mijn chef. Hier kan ik niet blijven, anders dan af en toe invallen. Over een paar jaar gaan er een aantal met pensioen, maar dat is over een paar jaar. Dus eind augustus een gesprek met de chef, de chef die meerdere locaties beheerd. Zij ziet mogelijkheden, ook voor een opleiding. Maar het team waar ik nu werk is zo fijn. Gisteren een fijne afsluiting van de dag gehad en met de collega s van de avonddienst mooie gesprekken gehad. 

Ik zeg tegen één van de collega's, de planners, Ik kan niet weg hoor. Ze kijkt mij verbaasd aan, en ik moet lachen. Ik zeg, "hoe moet dat nu, ik wil niet weg". Ze vraagt mij of ik al met Lena gesproken heb. Ja, dat heb ik. Ik wilde haar op die manier gewoon echt laten voelen dat ik wil blijven. Daarom heb ik besloten om te doen alsof ik er gewoon werk, de energie als dusdanig daarop in te zetten. Het is een job waar je graag naartoe gaat, je fijn voelt en waar je oud kunt worden. 


Een tweede thuis. 


Voor nu heb ik vier dagen vrij, ook heerlijk, want voor het winter is, en dat gaat hier sneller dan in Nederland, moet ik nog veel hout, klushout, rondom mijn huis verwijderen en wegdoen want dit komt toch maar onder de sneeuw te liggen. Ik zie best op tegen de winter. Ofschoon ik met die onophoudende hete zomer soms hunkerde naar de winter. 

Ook heb ik gemengde gevoelens bij het vertrek van mijn moeder. Ja natuurlijk is het fijn dat ik weer alleen ben, want ik ben graag alleen, alleen in mijn eigen hoofd, alleen om geen rekening te hoeven houden met, alleen om gewoon alleen te zijn. 

Maar het was ook zo fijn haar hier te hebben... haar die natuur en ons te gunnen. Ofschoon ze ook wel eens dacht pfieuw... wat een gekibbel tussen die jongens. Ja, ze zijn 19 en 20 maar net kinderen. 

Mijn moeder is vanaf 12 augustus 74 jaar oud, haar knieën willen niet meer, maar ze werkt hier als een paard. het koken, stofzuigen, wassen en ruimen doet zij elke dag. Structuur en regelmaat zijn haar kwaliteit. En ze gaat maar door, ook als zij moe is. Ik zag dit en vroeg haar,  "ben je moe" en ze zegt "ja". Waarom ga je dan door zei ik, er is morgen ook een dag. Ze kon daar niet eens antwoord opgeven, want dat is haar gewoonte.. HET MOET. Daar heb ik dus geen last van, en dat is maar goed ook want dan heb ik hier nooit rust. 

Daar zijn ook wel bijzondere gesprekken uit voort gekomen. Ze heeft veel verloren, haar man en zoon. Haar hele leven staat daardoor op zijn kop, maar de buitenwereld zal hier niets van merken. Nee, zij heeft nu last van haar eigen hoofd en hart... want het zit vast in haar hoofd. 

Dus daarmee aan de slag gegaan, en dat was niet altijd easy voor haar. Want dan moet je naar je gevoel, bewustzijn en je kadertjes. 

Toch is er beweging gekomen, haar hoofd begint ruimte te krijgen en ze voelt verandering. 

Hopelijk zet dit voort na 17 augustus. 

En ik? Met mijn laatste kortdurende heftige relatie. Ik heb weer veel geleerd, over het leven, de mens en mijzelf. 

Mijn vrijheid is mijn alles, en die ga ik niet meer ten grabbel gooien. Dit was ik bijna kwijt. Daar laat ik het maar even bij. 

Het is zo gelopen en heeft zo moeten zijn, maar voel mij weer goed en zit weer in mijn oude gevoel. 

Mijn avontuurlijke spannende leven, vol onzekerheden, gaat weer door!