Wat wil je worden als je groot bent.

14-09-2019

Tegen mijn moeder zei ik vroeger altijd ik wil boerin of stewardes worden. Wat een verschil. 

In mijn jeugd keek ik altijd naar de tv series " Kleine huis op de prairie" , " Grizzly Adems"  en " How the west was won". 

Deze series hadden allemaal gemeen dat ze daarin een leefstijl hadden waar ik van droomde. Een houten huis, eenvoudig, met houtkachel, in de natuur.. en verder niets.

Je zult er maar last van hebben. Inmiddels heb ik de leefstijl zo n beetje geevenaard.. Maar boerin.. ben ik nog niet helemaal, ofschoon ik al wel kippen en schapen heb. 


Gisteren is mijn meisjesdroom vervult. Ik was een dag boerin voor mijn gevoel. Omdat Lars Erik mij helpt met de landrover wil ik graag iets terugdoen. Dus ben ik gaan helpen met het rooien van de aardappelen. 

De auto heeft 6 jaar stil gestaan.. 

Gisteren ben ik dus bij hen thuis gaan helpen met het rooien. Zijn jongste dochter en zijn moeder, 83 jaar, hielpen ook mee. 


Ik liet ontvallen dat ik graag trekker zou willen leren rijden, omdat Bart altijd roept dat ik dit niet kan. Nou, straks kan je dat hoor ik hem zeggen. Natuurlijk dacht ik dat ik het weer verkeerd verstond, maar nee, aan het eind van het rooien zei hij " zo en nu hoef je alleen maar de trekker de schuur in te rijden en de aardappelen daar weg te leggen"  


Ja, alleen maar dacht ik... 

Stap maar in zegt hij, dus ik kijk hem aan en zie hem nog geen aanstalte maken om mee te gaan.. Jezus.. ik weet niet eens hoe ik dit ding moet starten.. en zoveel hendels en pendalen. Help.. mama.. huh Lars Erik. 

Hij sprong in de trekker en gaf wat korte aanwijzingen  in het zweeds natuurlijk.. en wat dacht je.. yep nieuwe woorden. Altijd als ik iets nieuws mag leren komen er natuurlijk weer woorden die ik nimmer gebruikt heb. Ik kijk hem als een schaap aan en vraag met mijn ogen kennelijk om beeldspraak, dus hij laat het zien. 

Heel voorzichtig rijd ik achteruit de zandweg op, want vooruit is het meer.. om daar te keren en naar de grote schuur te rijden. 

Ik was trots en vond het gaaf. Wat een fun kun je hebben om weer iets te doen wat je nog niet eerder gedaan hebt. 

Na dit avontuur hebben we met zn vieren gegeten en ben ik naar mijn werk vertrokken... moe, zere rug.. maar voldaan. Ik moest tot 21 uur werken.. en de volgende ochtend weer om 8 uur beginnen...

Wat kun je toch genieten van de kleine dingen in het leven.  Natuurlijk heb ik van deze (hout)boer nog was nostalgische foto s vastgelegd.